8 მარტი რომ მოელოცა,
ქარი გზაში დაგვეწია,
ჯერ თვალებში შემოგვხედა,
მერე კაბა აგვიწია.
სახლში მისვლა არ გვცალა,
ფანჯრიდანაც შემოიჭრა,
ფარდა თვალწინ გვიფრიალა,
(თვითონ უკან დაიმალა),
სირმა,ფარჩა, ატლასებით
ტანზე კაბად მოგვატარა,
ცელქმა ოთახს დაუარა,
არც აცია, არც აცხელა,
ყვავილები ქოთნიანად
იატაკზე ჩამობერტყა.
ბოლოს სულ მთლად გაგვაოცა,
მზის სხივები ცას ჩამოხსნა,
ოქრო-ვერცხლად რომ აქცია,
მერე პირი დაგვიკოცნა,
განა ასეთია კოცნა?!...