ისევ უშენობით დნება საათები,
მზეა,ხელის გულზე იწვის ეს მილეთი,
დგას და გველოდება მუდამ მომღიმარი,
ძილი საუკუნო,ჟამი ერთადერთი.
დაჰქრის მოგონების ქარი ქუჩებს შორის,
გზები იფარება ფიფქით ,ხანაც ეკლით,
წვიმებს გაყოლილი შენ ხარ ზეცის წვეთი,
მე კი შენს თვალებში მკრთალი ანარეკლი.