მზე იშლება, ავტოსადგომზე მანქანები დგებიან და იმართებიან
ფანჯრების მიღმა. მოსამსახურე უტოვებს
ქუჩას ბომჟებს და მხატვრების ცოლებს,
მათ შვილებს კი სახლში აბრუნებს.
ტოვებს მათთვის, ვინც აცნობიერებს
თუ როგორ აკვირდება წყვეტილი და ვულგარული გონება,
სადღესასწაულოდ, თანდათანობით დაცარიელებად ქუჩას.
ნაზი ხმით მომღერალ მელანქოლიკებს. მატყუარებს
და სამართალაღსრულების შემდგომ, სასაცილო სამართლის მაძიებლებს.
ჩემს ყველა ტყუპისცალს და მეგობარს, რომელთა შეცდომებს, ვერანაირი მანქანა ვერ გაიმეორებს,
რაც მიზეზი ხდება ჩვენი ქედმაღლობის.
გაბანკროტებულებს და გულგატეხილთა, თვალწინ დრიბლინგებს. გაფლანგულ ლირიკოსებს და კაცს,
რომელიც შორიდან ხედავდა მათი ოცნებების აღსრულებას, მხოლოდ რამოდენიმე წამის
შემდეგ რომ შეიტყობდნენ ხოლმე, რომ ეს ოცნებები, საშინელი მედიდურობის
პლასტმასის ფანტაზიებია, რაღაც ჟესტების და მოცემულობების.
მხრები, თმა და ენები, დეზინფორმაციას ავრცელებენ,
ურთიერთგაგების არსის შესახებ. არავინაა ასე მიამიტი
ან პედანტური, რომ მარტო დარჩეს ყველა განსაცდელის წინაშე და თავი გამოიწრთოს
მასთან პრაქტიკით, მისტიკები – ორშარვლიან კოსტუმებში. ჩვენი სტილი
და დინსციპლინა აკონტროლებს ცოდნის შეძენის მეთოდებს.
ბითნიკები, როგორც ბოჰემები, წყნარად ჩამოშორდნენ ყოველგვარ სტილს. ბიჭები კი,
კვდებიან მექსიკაში, რომლებიც სიტყვას ვერ ეზიარნენ.
მათი ფაბრიკაციების სიგვიანე: მათი სოროების მონიშვნა
ბინძური ნემსებით. სამყაროს სიძვა. ეს უკვე არავისთვის იქნება ახალი ამბავი. უბრალოდ, წყეული სიძვა,
                                      ჩაუშვით ბტრყელი მაგია, წყნარად გარდამავალ
                                      საღამოებში. ხელები აათრთოლეთ
                                      ცეკვებში. დამცალეთ ყოველგვარი
                                      ცოდნისგან და დაე დავდგე იდენტიფიკაციის
                                      საშიშროების წინაშე,

ნება მომეცით, დავჯდე და დავბრამვდე ჩემს სიზმარში
და დაე იყოს ეს სიზმარი ახალი წყობის შემოთავაზება.

მარცხის ფანტაზია და ძალიან, ძალიან ძლიერი ასაკიანი
კაცი, მაგრამ დეფექტიან სიყვარულზე, არაფრით ბრძენი.




The sun is folding, cars stall and rise
beyond the window. The workmen leave
the street to the bums and painters’ wives
pushing their babies home. Those who realize 
how fitful and indecent consciousness is
stare solemnly out on the emptying street.
The mourners and soft singers. The liars,
and seekers after ridiculous righteousness. All 
my doubles, and friends, whose mistakes cannot 
be duplicated by machines, and this is all of our 
arrogance. Being broke or broken, dribbling 
at the eyes. Wasted lyricists, and men
who have seen their dreams come true, only seconds 
after they knew those dreams to be horrible conceits 
and plastic fantasies of gesture and extension,
shoulders, hair and tongues distributing misinformation 
about the nature of understanding. No one is that simple 
or priggish, to be alone out of spite and grown strong 
in its practice, mystics in two-pants suits. Our style, 
and discipline, controlling the method of knowledge. 
Beatniks, like Bohemians, go calmly out of style. And boys 
are dying in Mexico, who did not get the word. 
The lateness of their fabrication: mark their holes 
with filthy needles. The lust of the world. This will not
be news. The simple damning lust,
                                      float flat magic in low changing 
                                      evenings. Shiver your hands
                                      in dance. Empty all of me for
                                      knowing, and will the danger 
                                      of identification,

                          Let me sit and go blind in my dreaming 
                          and be that dream in purpose and device.

                          A fantasy of defeat, a strong strong man 
                          older, but no wiser than the defect of love.