მძიმე მარხვაა, სული უფრო მძიმეა ვატყობ
გაცრეცილ სამოსს მიგავს ნერვი, ჩამოვცლი არაყს.
სურათს გავხედავ, გადაირბენს წარსულის კადრი
გამახსენდება, რომ ოდესღაც მეც მყავდა მამა...
თაფლისფერ თვალებს მომაპყრობდა, მერე თითებით
(ჰო, იმ თითებით, რომ ემსგავსა ჩემიც) გიტარას
ჩამოკრავდა და ყველაფერი იყო ლამაზი,
მამა მყავდა და ყველა ბავშვის მამა მიყვარდა.
იქამდე სანამ... შვილს სიყვარულს ცეკვით მიხსნიდა
სანამ შემეძლო, რომ მის გულზე მშვიდად მეძინა,
მერე კი კედლებს, თეთრ კედლებს, რომ სული მიანდო
მე არ შემეძლო, ვერ შევძელი გადამერჩინა...
მძიმე მარხვაა, სული უფრო მძიმეა ვატყობ
ნერვი ნაღმია, ცრემლშერეულს ჩამოვცლი არაყს
ქუჩას გავხედავ... შვილები და მშობლები, მერე...
ისევ სურათი და კადრები...
  მეც მყავდა მამა...