ჩემი ძაღლი მოკვდა.
მე ის ბაღში დავმარხე,
ძველ, ჟანგმოდებულ მკვდარ მანქანასთან.

როდესღაც მეც შევუერთდები მას, ზუსტად მანდვე,
ის წავიდა თავისი გაბურძგნული ბეწვით,
ცუდი მანერებით და ცივი ცხვირით.
და მე – მატერიალისტმა, რომელსაც არასდროს სჯეროდა
ცხრა ცის იქით მდებარე შეპირებული სამოთხის,
რომელსაც კი, ოდესმე დაპირებულა ვინმე, ადამიანს,
ვიწამე იგი – სამოთხე, რომელშიც არასდროს შევალ.
დიახ, მე მჯერა ძაღლთა სამოთხის,
სადაც მეგობრული კუდის ქიცინით ელოდება
ჩემი ძაღლი, ჩემს გამოჩენას,
ოხ, არ ვილაპარაკებ ამ დედამიწურ სევდაზე,
კომპანიონის დაკარგვით გამოწვეულ სევდაზე,
ის ხომ არასდროს ყოფილა ჩემი მსახური.
ის, ისე მმეგობრობდა, როგორც ზღარბი
ინარჩუნებს თავის ავტორიტეტს,
ან უახლოესი ვარსკვლავი,
ყოველგვარ ინტიმურობას მოკლებულად,
ზომიერად და გადაუჭარბებლად:
ის, არასდროს ამოცოცებულა ჩემს ტანსაცმელზე
და თავისი ბეწვით არ გავუბურძგლილვარ, არც მუნი გადმოუდია,
ჩემს მუხლებს, არასდროს მიტანებია,
როგორც სხვა ძაღლებს სჩვევიათ ხოლმე:
ფეხებთან სექსი.
არა, ჩემი ძაღლი მომაშტერდებოდა ხოლმე
და ასე მითმობდა ყურადღებას, რომელსაც ვსაჭიროებდი,
ყურადღებას, რომელიც საჭიროა
ჩემნაირი ადამიანისთვის რათა აღიქვას
ძაღლი, რომელიც დროს აკარგვინებს მას,
მაგრამ, ჩემს თვალებზე გაცილებით წმინდა თვალებით
კვლავაც განაგძობდა ჩემს ყურებას,
მზერით, რომელიც მხოლოდ ჩემთვის იყო დარეზერვებული,
მთელი მისი ფუმფულა ცხოვრების მიერ.
მუდამ ჩემს გვერდით იყო, არასდროს შევუწუხებივარ და
არასდროს მოუთხოვია რამე.
ეხ, რამდენჯერ შემშურებია მისი კუდის,
როცა ზღვის ნაპირზე ვსეირნობდით
"Isla Negra"–ს ეულ ზამთარში,
რომლის ზეცასაც გამოსაზამთრებლად მოფრენილი ჩიტები ავსებდნენ,
რომლებსაც ზღვის ენერგიით დამუხტული ჩემი ძაღლი დასდევდა ხტუნვა–ხტუნვით,
ჩემი მეოცნებე ძაღლი, ზეაპრეხილი კუდით რომ ყნოსავდა
გარემოს, –
აქაფებულ ოკეანესთან პირისპირს მდგომი.
მხიარული, მხიარული, მხიარული,
თითქოს მხოლოდ ძაღლებმა იციან თუ როგორ
მოიპოვონ ბედნიერება,
როგორც ავტონომია,
მათი უსირცხვილო სულებისთვის.
გამოსამშვიდობებელი სიტყვები არ მაქვს ჩემი ძაღლისთვის, რომელიც მოკვდა,
არც ახლა და არც არასდროს ვიტყვი, ჩვენ ერთმანეთი არასდროს მოგვიტყუილებია.
ის უბრალოდ მოკვდა და მეც უბრალოდ დავმარხე,
სულ ესაა და ამით მორჩა.


My dog has died.
I buried him in the garden
next to a rusted old machine.

Some day I'll join him right there,
but now he's gone with his shaggy coat,
his bad manners and his cold nose,
and I, the materialist, who never believed
in any promised heaven in the sky
for any human being,
I believe in a heaven I'll never enter.
Yes, I believe in a heaven for all dogdom
where my dog waits for my arrival
waving his fan-like tail in friendship.

Ai, I'll not speak of sadness here on earth,
of having lost a companion
who was never servile.
His friendship for me, like that of a porcupine
withholding its authority,
was the friendship of a star, aloof,
with no more intimacy than was called for,
with no exaggerations:
he never climbed all over my clothes
filling me full of his hair or his mange,
he never rubbed up against my knee
like other dogs obsessed with sex.

No, my dog used to gaze at me,
paying me the attention I need,
the attention required
to make a vain person like me understand
that, being a dog, he was wasting time,
but, with those eyes so much purer than mine,
he'd keep on gazing at me
with a look that reserved for me alone
all his sweet and shaggy life,
always near me, never troubling me,
and asking nothing.

Ai, how many times have I envied his tail
as we walked together on the shores of the sea
in the lonely winter of Isla Negra
where the wintering birds filled the sky
and my hairy dog was jumping about
full of the voltage of the sea's movement:
my wandering dog, sniffing away
with his golden tail held high,
face to face with the ocean's spray.

Joyful, joyful, joyful,
as only dogs know how to be happy
with only the autonomy
of their shameless spirit.

There are no good-byes for my dog who has died,
and we don't now and never did lie to each other.

So now he's gone and I buried him,
and that's all there is to it.