სიყვარული: ჩემი ერთგული და უღალატო "იარაღი",
ბანალურობა კი, უკუჩვენება მისი – ვით ბიძგი მხარზე -
მტკივნეულია: დაუღალავად ვნადირობ "თითქოს",
გული კი, ცარიელი განაგრძობს დუღილს...
- ბოლო არ უჩანს არც ამ სეზონსაც (ღმერთის წყალობით!), -
"ტყვია-წამალი" მელევა ღმერთო, -
მაგრამ, შენ არა! - შენ, უღალატოდ, თავს მაკლავ ისევ,
- ხელცარიელი არ მიშვებ სახლში:
და ჰა! -33 კვერცხი დუღს ქვაბში, შენ კი,
ჩემს გულში ცდილობ დამკვიდრდე, აღსდგე!
რომ სიყვარული, სხვის გულს კი არა,
ჩემს გულს ვახალო... მე უნდა გავტყდე!
- ჩემი ნაჭუჭი უნდა დავტოვო ისე,
ვით სარკოფაგი, მაგრამ ძნელია - "მე" შევიყვარო...
ქრისტე აღსდგაო, - იტყვიან სამჯერ,
ჭეშმარიტადო, - პასუხიც სამი...
ამ დროს, ჩემს გულში ღრმად ვიქექები
და ჩემს სიძულვილს ვპოულობ მხოლოდ,
"მე"-ს სარკოფაგს რომ ლოდივით ფარავს...