ჩრდილოეთის როიალს,არ უკრავენ წლებია,
მისტირიან რომანსებს ხმებში გაშლილ ბალადას;
შეკრებილა ორკესტრი,დირიჟორიც ხლებია,
ფერდაკარგულ მირაჟებს სული გაუხალასდა.
როცა საქართველოში,რომანტიზმის აქცია
ორას წელში ექცევა – ვეღარ მიჰქრის ,,მერანი“,
როცა განვითარებას უტოპია აცვია,
სამშობლოზე საუბარს ვეღარ ბედავს ვერავინ.
აქ ექსპერიმენტების შედეგების ბუმია;
აბრუებენ მავანებს ყალბი შურისძიებით;
ჩვენში მიმტევებლობას თავი ჩაუღუნია;
ვიამაყოთ ოცნობით  ან უფლის მესიებით.
ერის თავისუფლებას ხარისხი რომ აკლია
არც ადრე და არც ახლა ამას არვინ უარყოფს.
როცა ხალხის იმედებს ქუჩა–ქუჩა დაყრიან,
შენ სამშობლო არ გიყვარს ამ ყველაფერს თუ არ გმობ.
შენ სამშობლო არ გიყვარს ამ ყველაფერს თუ დათმობ,
გარდასრული დროიდან გმირებმა რომ აგროვეს
ნირწამხდარი ლუღლუღით–,,მოდი ჩემთან უფალო“
სამშობლოსთან ნაფიცი ავბედითი სამოთხე...
დავიბრუნეთ უგნურად  სტანდარტები სამმაგი,
საფლავებში ვაბრუნებთ მამულისთვის გარჯილებს;
შურს რომ გადავაყოლეთ წინაპრების ამაგი
ვისღა გაუკვირდება მონობა თუ ვარჩიეთ?...
აღარ ვიცი რა გვინდა, მომავლისგან რას ველით,
აწმყო ერთი უგვანი–მოკვეთლი მკლავია;
დარბაზები ივსება ,,ბედნიერი ქართველით'',
მოსაწვევი კონცერტზე კიდევ უამრავია.