დღეგრძელ ხარ,  ჩემო  სამშობლოვ,
სახლებით  – კუნკულ–ბარტყულა...
არც ნაპირს ნახავ, არც ბოლოს –
თვალებში ლურჯ ცად ჩაკრულხარ.

ვით პილიგრიმი – სხვა ქვეყნის,
შენს მინდორ–ველებს გავყურებ.
სოფელსაც, მსგავსი გზა ერთვის,
ზარს რეკს თავთავი საპურედ.

ვაშლ–თაფლიერში საკმეველს,
ტაძრად სუნი სდის სამადლო.
გუგუნით ველ–რთველს აჯერებს,
ხალხი სულღრეობს და ლაღობს.

ოდეს თელილი გარბენით –
სიმწვანე – უხვ–გასაოცი.
ვით "სერიოჟკას" – დამხვედრი
გოგოს ხმა კისკის გამოსცრის.

თუ მეტყვის წმინდანთა არმია:
"ზეცა, მთელ რუსეთს ანაცვლე!"
ვიტყვი: "მე ზეცა არ მინდა,
ჩემი სამშობლო  მაკმარეთ."



Гой ты, Русь, моя родная,
Хаты — в ризах образа...
Не видать конца и края —
Только синь сосет глаза.

Как захожий богомолец,
Я смотрю твои поля.
А у низеньких околиц
Звонно чахнут тополя.

Пахнет яблоком и медом
По церквам твой кроткий Спас.
И гудит за корогодом
На лугах веселый пляс.

Побегу по мятой стежке
На приволь зеленых лех,
Мне навстречу, как сережки,
Прозвенит девичий смех.

Если крикнет рать святая:
«Кинь ты Русь, живи в раю!»
Я скажу: «Не надо рая,
Дайте родину мою».