ოთახი ბოლშია,
ჰაერი არ მკმარობს.
კვამლი და სიბნელე
ხელებით მეხება.

სიჩუმით განცდილი
ჰაერთან ჭიდილი,
დღეს უკვე თვალებსაც
ცოტათი ემჩნევათ.

ბურანში გახვეულს
გონება მერევა.
ჰაერი კი არა,..
ლექსები არ მკმარობს.

უთქმელად ჩანთქმული,
წარსულის არხებში ,
დღეს მათი სულები
ხელს მიჭერს,აღარ მთმობს.

გავაღე სარკმელი ,
ჰაერი ამეკრა,
ლოყაზე მეამა
მე მისი ლამუნი.

ოთახში ნაფიქრი
ფრაზების სუნია,
ბგერებო იცეკვეთ!..
ფერხული ჩაუბით..

სიჩუმით განცდილი
გრძნობების მცველი ვარ,
უთქმელად , ლექსებით,
სიჩუმით ქალური..

ხო, "ლექსო ამოგთქომ
ოხერო," ტიალო,
შენ იცი , ამ კალმის
უსიტყვო პასუხი..