ვაბანკზე გვიდევს სასრული ციკლის,
სარგო–სახლკარს – გვწამს, რომ გააორებს...
გვჯერა: შედეგებს, უფალიც იმკის,
იმკის გარდაცვლილ უსახლკაროებს.

იმასაც ვფიქრობთ, – მეორე მხრივ კი:
არაფერს იმკის, უფალი ეგებ;
არ ჰხვდება იმათ, ვინც მისკენ ილტვის,
– ვინც იმედობს რომ აღსდგება შემდეგ...

სასრულზე ფიქრი ზეობს ორმაგად,
როცა სიკვდილი იმის შიშია,
რომ ეს სხეული გვაქვს სუროგატად,
სადაც ჯერ ქრისტე არ შეგვიშვია.