ვარდობის თვეში ვარდების ფეთქვა,
გულის ფიცარზე შემომეხია,
და მონატრება შენი უძირო,
ატმის რტოსავით შემომეხვია.

ქალწულის ცრემლი დღეს რომ დაეაცა,
და ჩაისახა ნინო, გიორგი,
მარადის გევლოთ ერეკლე, დავით,
გზა დაგფენოდეთ ვარდის, იოლი.

ქართული გენის უკვდავებაში,
მგონი დარწმუნდა ჯონიც და ვოვაც,
ნაკლები ცოდვა დაიდგით კისერს,
განკითხვის დღე ხომ, უცილოდ მოვა.