როცა ზამთარია, როცა ფიფქი ცვივა, ირგვლივ სილამაზე საამურად ბრწყინავს. სულ სხვა გრძნობით გავსებს გაზაფხულის წვიმა როცა სული ხარობს, გული გულთან მივა. ჰო?! ზაფხულიც მოვა, შრიალს იგრძნობ ხეთა, გნიასია ირგვლივ და სიხარულს ხედავ. აგერ შემოდგომაც შემოგიღებს კარებს, ხვავს დაგაფრქვევს უხვად, მოაყოლებს ქარებს. ოო! ზამთარი ცივი, მოვა, ისევ მოვა გვაძაბუნებს სუსხით, აღარ გვხიბლავს თოვა. დროთა როკვას ვტოვებთ, გვიხმობს სულიწმინდა, დროული და მშვიდი ალბათ ესეც გვინდა.
