მე მარტოსული დავდივარ ქვეყნად,
თუმც მახვევია გარს უამრავი,
უძირო სევდა გულს ნელა მიხრავს,
სევდა უჟმური და უხილავი.
მარტოსულობა ჩემი ხვედრია,
ცხოვრების ჭაპანს ვეწევი მარტო,
თუმც მახვევია გარს უამრავი
მაინც ასეა, რისთვის და რატომ?
ამ კითხვას ხშირად ვგზავნი ზეცაში,
პასუხს იქედან ამაოდ ველი,
ხალხში ვტრიალებ... მაინც მარტო ვარ,
ასე გავლიე ცხოვრება მთელი.
მარტოსულობა ჩემი ხვედრია,
მარტოს  მსურს დილის რიჟრაჟი ვხატო,
იმ სოფლად მაინც მივიღებ პასუხს?
როდესაც მართლაც ვიქნები მარტო.
                                                             
                            ჟუჟუნა გოქაძე.