შენ ახლა გძინავს,
ურიტმოდ ანაცვლებ სუნთქვებს,
მე კი გითვლი შუბლზე ოდნავ შეხსნილ ნაოჭებსა
და სასთუმალთან მონარჩენ სიზმრის აკორდებს.

ჩვენს შორის უხილავ ძაფზე
ძლივსღა მაგრდება 
გადარეცხილი ყველა კადრი -
ჩვენი წარსული.

ცხოვრება - ეტსეტერა. 
თითებით გიხაზავ სხეულის კონტურებს,
სახეს და კიდურებს..
ხელისგულებში გინახავ ცრემლებს.

ახლა შემეძლოს, 
ძაფად დავახვიო შენი ტკივილი
და პულოვერი მოვიქსოვო -
გამიყო ზამთარი.

შენ ახლა გძინავს,
მე კი სულს გიბერავ ღრმა ჭრილობებზე
და თვალდახუჭული ვიხსენებ
მივიწყებულ ლოცვას:

ნეტავ ჩემი ხელიდან ხელზე
გაგიგრძელდეს სიცოცხლის ხაზი.