სძინავს მთელ ქალაქს მე ვფხიზლობ ისევ,
  შენობებს ღამე აწევს ლოდივით,
  ჩემს ფანჯარასთან ზუზუნებს ქარი,
  გული იღლება ამდენ ლოდინით.
               
  მალულად მისდევს წამები, წამებს,
  მოგონების და ფიქრების მიღმა,
  კართან პირქუშად წევს შავი ღამე
  და ზანტად იხსნის მწუხარე ნიღაბს.

  და კვდება ღამე ვარსკვლავთან ერთად,
  ალბად ეცემა ყველა შენს ფერხთით,
  ფერთა სიშავეს გაფანტავს მერე,
  მოგონებათა ღიმილი თეთრი.

  აი გაისმის მანქანის ზათქი,
  დარეკავს წუთი სიამის მგვრელი,
  მივაყურადებ ქუჩიდან ხმაურს,
  ვიცი არ მოხვალ და მაინც გელი.