გარდასულ ეპოქებს ვერ გავცდით მე და შენ,
და თითქოს ჭადრაკის პაიკზე მეტნი ვართ.

არაფერია გამოხედვაში  რამე ღვთიური გარდა ერთისა-როცა ზეცისკენ იყურები ცა ვეღარ გიტევს – გადმოიღვრება.
გასაოცარია რომ წვიმას მაინც ბუნების კანონზომიერებად მიიჩნევენ.

ოდესღაც,(როცა აღიარებენ რომ შენ თვით სტიქია ხარ)
მე აღარ შემეშინდება კატაკლიზმების.

დღეს კი ისე დაცხა მზე, ალბათ, ცდილობს ამოგვხრუკოს ამ ჯოჯოხეთად ნაქცევ მიწაზე,
გთხოვ
შეხედე ცას!
მე კი მთვარეზე ქოხს ავიშენებ
***********
და მაინც მოდი შევეშვათ ამინდებს, და დავრჩეთ არაფრად, ,,არაფრად” რომელზეც ჩემი თვალები ჰყვებიან.
გავრითმოთ სიგიჟე სილამაზის საზღვრებთან და თავად სიგიჟე ჩავთვალოდ ღმერთად,ღმერთად,რომელსაც აღსარებას არვინ აბარებს
(თუმცა,მოვა დრო იგი თავად ჩაიბარებს ყველას აღსარებას)
და ასე…თუკი სიგიჟე ღმერთია გამოდის თეთრი პერანგი ცმია სამოთხეს.

პ.ს პაციენტი ნომრით შვიდი და იდეით სამოთხე იზოლირებულია.