ქალაი, შენზე ფიქრნ გადავლალ,
შენ სურათ ეურჩებ ხელებს,
დროის, ამბ'ავი, მაგ'ასაც,
წყალს მივცემ, ვუერთებ ხევებს.

დროიც გავ, შენაც მიჰ'ხვდები...
წადი,
წადი, წა გაია,
შეგშლიავ... ქალაი, ბალ'ღები,
გვიან ას, უკვე მკერდს გაზიან.

ეგ თოლებ რაადაღ დაგ'ირბის
ფიქრნი წაღმ-უკუღმ დაქ'რიან
შენთანაც მასულა დაისი
ნაოჭზე წვეთები რად გდიან?

კალთას რომ გებღატებ - აიყვან,
კოცნას თუ გთხოვსა - აკოცე...
თორე სულ მარტო დარ'ჩები,
ვერ გიშველს სიარულ წყა'როზე.