მელექსეობის ეპოქაში, მეც დავიბადე
ყველა ლექსსა წერს, სიყვარულზე ,მეგობრობაზე
მეც ვცდილობ,ვიბრძვი, სიყვარულში რომ გადავარდე
თუ არ ვიშრომეთ, რას მოვიმკით შემოდგომაზე?

ქართველებს მოდა აგვიღია პირვესაწყისად
მთაში მწყემსობას, გვირჩევნია უაზროდ ვწეროთ
როდესაც ჩვენი ვაჟკაცები ომში იბრძვიან
ჩვენ უსირცხვილოდ სუფრაზე ვსვამთ ჩვენს სადღეგრძელოს

ლექსი კი არა ხმალი უნდა სამშობლოს ჩვენსას!
ომის დრო არის,ამის შემდეგ ვიგრძნობ მე შვებას
საამურია გამარჯვების დაფდაფის სმენა
აღსდექ მამულო!!! ვეღარ ვუსმენ მე შენსა კვნესას!!!