ჯერ კიდევ არ იყო კარგად გათენებული,დილის 6 საათს წუთები აკლდა,ასია კი არც ისე ამაყად მიაბიჯებდა აქა–იქ ამოცვენილ ქვაფენილზე...მის თმასა და ტანისამოსს ჯერ კიდევ შემორჩენოდა წუხანდელი სიბინძურის სუნი...მოდიოდა ასია და მოკლე,ვიწრო ქვედაბოლოს უხერხულად ექაჩებოდა ქვემოთ,თითქოს ეშინოდა არავინ დამინახოსო.თითებს  შორის გაჩრილი სიგარეტის კვამლი კი ნაზად ეხებოდა ცხვირში გაყრილ ვერცხლისფერ რგოლს...
        ასია არაერთ კაცთან დაწოლილა და არაერთხელ გაუტარებია ღამე სახლიდან მოშორებით,მაგრამ ახლა ყველაფერი სხვანაირად იყო...გუშინ როცა ასიას კიდევ ერთხელ ექცეოდნენ ისე თითქოს ნახმარი თოჯინა ყოფილიყო,ის ხვდებოდა რომ თავისი სხეული აღარ ეკუთვნოდა...ეძებდა და საკუთარ თავში ვერ პოულობდა თავის გასამართლებელ ვერც ერთ მიზეზს.ვეღარ ფიქრობდა ამ ღამის სანაცვლოდ აღებულ ფულზე...ღელავდა რომ სახლში მისული თავის შვილს თვალებში ვეღარასდროს ვეღარ ჩახედავდა.ასიას ფიქრი მისივე სიამოვნებისა და ტკივილისაგან გამოწვეულმა ხმამ დაარღვია,ხმამ რომელიც იმ წამს უცხო იყო მისთვის,ხოლო ყოველი ყვირილი მის სულს მოწყვეტილი წვეთი და მის გულში კიდევ ერთი დარტყმული ხმალი…ასიას შავგვრემან ლოყებზე შეუჩერებლად მოედინებოდნენ ცრემლის წვეთები და ამ ყოველივეს ეს კაცი ვერ ამჩნევდა,ვერ ამჩნევდა რომ 13 მაისი თენდებოდა და უკვე 20წლის მეძავის სულში დიდი ალიაქოთი ტრიალებდა...კიდევ ერთი წლით გაზრდილ ასიას საკუთარი თავი სძულდა...ვერ იტანდა მის მხრებზე ჩამოშლილ წაბლისფერ თმასა და ზღვასავით ამოუცნობ ლურჯ თვალებს!ოცნებობდა რომ ზუსტად 20წლის წინ ამავე ქუჩაზე არსებულ სამშობიაროში მის მაგივრად ვინმე სხვა დაბადებულიყო...რაც უფრო მეტს ფიქრობდა მით უფრო ეცოდებოდა საკუთარი შვილი,რომელსაც ერთ დროს ასეთი დედა ჰყავდა.ნორმალური ცხოვრების ჟინი არ აძლევდა დანებების უფლებას.
  საკუთარ მესთან ბრძოლაში გამარჯვებული ასია განაგრძობდა გზას,მზეს უკვე ამოეყო წვერი,ლაითად მაგრამ მაინც ანათებდა და თითქოს დღევანდელ დღეს ზეიმობდა.ასიას ცალ ხელში სიგარეტი ხოლო მეორეში ფული ჰქონდა ჩაბღუჯებული.წუთიერად ის შეჩერდა ქვაფენილზე და მეძავობით ნაშოვნი ფული სულ ნაკუწ ნაკუწ დახია და ჰაერში გააბნია ამ ფულთან ერთად ჰაერში გაიბნა ასიას 20 წლის ცხოვრებაც...მტვერივით გაიფანტა ფული და ასევე გაქრა 20წელი სწორედ იმ საშოვარზე საიდანაც სხვა ცხოვრება იწყებოდა,რომლის გზასაც ასია შვილის მოელვარე და ლურჯ თვალებში ხედავდა.