მთვარე ჩემ სულთან ჩასაფრებული მოლიერია, შენი ხელები, - სარკმელები, ვაღებ და ქუჩიდან მაგრილებს საამო ნელი ბრიზი, ვერ გამოვლიე პერგამენტები, ეტრატები და ჩვენი ჩრდილები ჩვენზე მაღალს გვაჩენენ კედლებზე მიკირულები. ზოგი სიჩუმე სხვა სიჩუმეებს სულაც არა გავს.
