,,ღმერთო, პოეტის ნიჭი მომეც რად''  - მეტისმეტად ხმამაღალი ნათქვამია...

ჩემო კალამო... რად გვინდა ტაში
დრო თავად გამოცდის ვინ კარგია და ვინ ცუდი. ყველას თავისი მისია გვაკისრია.
მჯერა ამის და ლექსსაც ვეთანხმები!

კარგია ++

ჯერ რაც არის, ეს არის. "გავიზრდები", უკეთესს დავწერ...

მადლობა ყველას!

არაფრად ვარგა. ავტორი მინიმალურ დოენზეც ვერ ფლობს პოეტურ ენას. ენობრივი თვალსაზრისით დაუხვეწავი ტექსტია, ეტყობა, რომ ავტორს არ ჰყოფნის გამოცდილება და სამწერლო ოსტატობა, რომ რიტმული და რითმული მოწესრიგების გამო ენობრივი ლაფსუსები არ დაუშვას. მაგალითად, პირველივე ტაეპი - ,,ღმერთო, პოეტის ნიჭი მომეც რად, - სინტაქსურად სრულიად შეუმდგარია. მეორე ტაეპშიც არაა მა მხრივ მოსალოცად საქმე: ენობრიავდ სწორია ,,კალმით" და არა ,,კალამით". იმას კი არ ვამბობ, რომ პოეტს გრამატიკული წესების სკურპლუოზური დაცვა მოეთხოვება, უბრალოდ, ამ კონკრეტულ შემთხვევაში, მსგავსი გადაცდენები სტილისტური ძიებებით არ არის განპირობებული და  მხოლოდ იმის შედეგია, რომ ავტორი ენას ვერ იმორჩილებს.
არც რითმებია ისეთი, კარგ პოეტს რომ ეკადრება: ტილოზე-ღვინოზე, ყფალო-მაწვალო, მოხდებოდა-მრგებოდა... თუმცა კარგი სარითმო წყვილებიც არის: ხურო-სამსახური...
რაც შეეხება ნაწარმოების იდეას, ის ძალიან ბანალური, გადაღეჭილი და ტრივიალურია. ქართულ პოეზიაში თითქმის ყველა ავტორს აქვს ამ სულისკვეთების ლექსი დაწერილი (მაგალითად, ნიკო სამადაშვილის ,,ნიკო სამადაშვილს"). ფინალში გატარებული აზრი: მაგრამ ვინ იცის, ,,ეგებ უფალო,
მართლა გსურს რამის თქმა ჩემი კალმით?.." შუასაუკუნეებიდან იღებს სათავეს, როდესაც ხელოვნება გაიგებოდა, როგორც ღვთის კარნახის შედეგი. ამიტომ 21-ე საუკუნეში ამ იდეებზე წერა ცოტა უხერხულია. საფინალო დასკვნა ხომ საერთოდ გულისგამაწვრილებლად პათეტიკურია. მოკლედ, ჩემი მოკრძალებული აზრით, ეს ლექსი არაფრად ვარგა. სხვა მხრივ, წარატებები!

მომეწონა +++

++

ზოგი პოეტი სიცოცხლეში ხდება აღიარებული, ზოგი სიცოცხლის შემდეგ.


პოეტობა მძიმე ტვირთია...

ავტორი: ირაკლი ასლანიკაშვილი
ჟანრი: პოეზია
ჩემი შეფასება: 2

ძლიერია.  წარმატებები
ნახატს გავცვლიდი ჭიქა ღვინოზე - მოდელიანივით