ღრუბლებს ვხვეტდი, ერთად ვაგროვებდი წლების განმავლობაში, რომ შენ უდარდელი და ლამაზი ცა გქონოდა,ხანდახან ელვაც წამატანებდა ხოლმე თავის მაცდურ კბილებს... მერე რა , მე ვუძლებდი. ვუძლებდი იმიტომ რო მვიცოდი ამ ტკივილს შენი გახარებული სახის. ნახვის. სიყვარული გადაფარავდა..... ქარიშხალებსაც ვუძლებდი, ერთი ბოლოდან, მეორეში რომ გადამაგდებდა.........მე ვბრუნდებოდი ... ვბრუნდებოდი ... შენი ღიმილის კიდევ ერთხელ სანახავად...მზად ვიყავი წვიმას მიწაში ჩავყოლოდი ღუბლებთან ერთად .........მაგრამ......შენ გაგეღიმა...არა ისე, როგორც ადრე იღიმოდი...ალბათ ცაც აღარაა ისეთი უზრუნველი...ალაგ-ალაგ ღრუბლები შეპარვია... მე .. მე კი უკვე მეშინია ელვის....
