ამ ბოლო ხანს მივეჩვიე იმას, თუ როგორ
იხსნება მიწა ჩემს წინ (კონვერტივით) და მითავსებს,
ყოველთვის, როცა, მაგალითად ძაღლი გამომყავს სასეირნოდ,
ან ფართო საზღვრებიდან დანაბერი ქარი, სულელურად ამედევნება ხოლმე (ავტობუსს გაკიდებულს), როგორც მუსიკა...

ჰო, ეს ყველაფერი აქამდე მივიდა.

ახლა კი, ყოველღამ ვითვლი ვარსკვლავებს.
და ყოველ ღამეს, ერთსა და იმავე ციფრს ვღებულობ.
და როცა ისინი მემალებიან,
მე, მათ მიერ დატოვებულ ხვრელებს ვთვლი.

არავინ მღერის უკვე.

შემდეგ კი (ანუ გუშინ), ფეხის წვერებზე ავედი ზემოთ,
ჩემი ქალიშვილის ოთახთან და გავიგონე მისი ხმა,
თითქოს ვიღაცას ელაპარაკებოდა. კარი რომ შევაღე,
იქ არავინ იყო მის გარდა...
მხოლოდ ის იყო – მუხლებზე მდგარი და
თავისივე ხელების მიერ ჩახუტებული...




Preface to a Twenty Volume Suicide Note

Lately, I've become accustomed to the way
The ground opens up and envelopes me
Each time I go out to walk the dog.
Or the broad edged silly music the wind
Makes when I run for a bus...

Things have come to that.

And now, each night I count the stars.
And each night I get the same number.
And when they will not come to be counted,
I count the holes they leave.

Nobody sings anymore.

And then last night I tiptoed up
To my daughter's room and heard her
Talking to someone, and when I opened
The door, there was no one there...
Only she on her knees, peeking into

Her own clasped hands