სიკვდილის კი არა, გარაცვალების მეშინია.
ვისმენ იმ ამბავს, ძველი ქალაქი ჭორად რომ ამბობს.
გამთენიისას გარეთ ნუ გახვალ, იქ სიცივეა...
ხურდის სანაცვლოდ ლამაზი ქალი სხეულს მთავაზობს.

ისევ მიზიდავს, ვერ შეველიე აზრებს, ბნედიანს.
და როცა მძინავს ცრემლმორეული ვყვირი შენს სახელს.
როცა ვიღვიძებ შენს ფიქრებში ვიწყებ ბოდიალს
მეფე რომ ვიყო აგიგებდი ოქროს სასახლეს...


(ეს ისე უბრალოდ, აქ შემოვედი და ჩემს გვედზე მივაჯღაბნე) :)