წუხელ, უბანში, ქუჩის ლოთებს სმაში ავყევი,
მათ იციანთქო, იქნებ იმის, რაც მე მაწვალებს.
ბევრი ვსვით ღვინო, კონიაკი, ბევრიც არყები,
მრავალი ყანწი, ჭინჭილა და თასი დავცალეთ...

საათი,
ორი,
სამი,
ოთხი,
ისე გათენდა...
კაცმა არ მკითხა (ვერც მიმიხვდა) გულის ნადები.
არადა, ვფიცავ, ერთი სიტყვაც კი მომარჩენდა,
არ ვარგებულან ექიმებად დარდიმანდები.

ჭორი ყოფილა, სიცრუე და შარლატანობა,
რომ სიყვარული თითქოს ლოთებს მოუგონიათ,
არ შესძლებია მთვრალ გონს წრფელი გულის გაცნობა!
ზედმეტ ღვინოსაც წამლის ფასი არა ჰქონია!
...
ხვალე პოეტებს უნდა ავყვე ლექსთა წერაში
და ეგებ მათთან მაინც ვპოვო მე ჰარმონია...