კვეთდა რა კედლებს, ოფლს ღვრიდა წვიმა,
როგორც სჩვევია (ცაცხვთა) ცულს - მჭერლის
და შეფუთნული სიჩუმის მიღმა;
და მდინარეთა სიზმრების მიღმა,
იყო ქალაქი - გაზაფხულმდენი.

მისი სვლა იყო უფრო წვეთმწიფე,
ვიდრე ნაბიჯი დაფდაფის ხმაზე:
ღამის ბუზღუნით ვარდნილი იქვე,
მინაზე ბრწყინვით ნათელს რომ იფენს,
გრილი წვეთებით იყო მილსავსე.

და კრამიტიდან დაჰყვა ქვაფენილს,
სიახლის ხიჭვი თვითეულს ერგო,
თვლემდა სამყარო - მის წინ ნაფენი,
ოსტატმა მისცა ქალაქს სხვა ფერი:
რომ აუღლებდა სახლებთან ფერდობს.

გადატეხილი ჟონავდა სივრცე,
უსასრულობის ნათელი სვეტით
და როგორც ნოე მოადგა მიწებს,
ოსტატს, მძინარე სამყარო მისცეს,
ვით მდუმარების ძრავა და მეტრი.





Работал дождь. Он стены сек,
Как сосны с пылу дровосек,
Сквозь меховую тишину,
Сквозь простоту уснувших рек
На город гнал весну.

Свисал и падал он точней,
Чем шаг под барабан,
Ворча ночною воркотней,
Светясь на стеклах, в желобах,
Прохладных капель беготней.

Он вымыл крыши, как полы,
И в каждой свежесть занозил,
Тут огляделся — мир дремал,
Был город сделан мастерски:
Утесы впаяны в дома.

Пространства поворот
Блестел бескрайнею дугой.
Земля, как с Ноя, как сначала,
Лежала спящей мастерской,
Турбиной, вдвинутой в молчанье.