თოვლმა გადაფარა ბილიკები,
სახლებს გავცქერივარ უსახურებს,
ამ გზას ბოლომდე თუ გავუყევი,
ალბათ მოწონებას ვიმსახურებ.
თვალში ნაცარივით მომაბნია
ქარმა, ფიქრები და ბარათები,
ციდან ეშვებოდნენ მტრედებივით
თეთრი, ნაღვლიანი ფასადებით.
გული დრო-ჟამივით მიიჩქარის,
სულში ამოხეთქავს არტერია,
შენი წერილები ვერ ვიცანი,
ალბათ რაღაცაში ამერია.