ქალო! გიხდება კოჭამდე კაბა...
დალალი შავი, მკერდზე რომ გფენის.
მომხედო იქნებ, ჩამიკრა თვალი.
არა! შენ უფრო სიმორცხვე გშვენის.
გიხდება ქალო ჩაწნული ვარდი,
შენმა ტუჩმა რომ მოპარა ფერი...
მე უფრო მიყვარს შენი ჭორფლები,
ვიდრე შეფერილ ლოყები სხვების.
ეგ ცრემლიც თვალზე, შეგშვენის ქალო!
თუმც ტირილისთვის არ მემეტები...
შენ უფრო გხატავს ღიმილი ლაღი,
კბილებს რომ გასდევთ ბროლების ფერი.
შეგშვენის თვალის ბუნებრივ ფერიც.
ლოყებზე მორცხვი და ვარდის-ფერი.
მე უფრო მიყვარს შენში სიმორცხვე,
ვიდრე კაბის ქვეშ ფეხები გრძელი.
მე მიყვარს შენში გულწრფელი სიტყვა...
ძუნწად ნათქვამი სიტყვებიც შენი.
მიყვარს შენში რომ არ ჰგავხარ სხვებს და...
ქართველი ქალის შემოგრჩა ფერიც.
სპეტაკი სული გიხდება ქალო!
როგორც ენძელას, სითეთრე შვენის.
მე მეყვარება მუცელი მრგვალი,
ზედ რომ იგრძნობა პატარას ფეხი.
მე მეყვარება შენი ტუჩები...
სიმორცხვით წითელს გადაჰკრავს ფერი.
მე მოვიპარავ მაგ გრძნობებს, წმინდას...
და მოგატარებ სამყაროს ხელით...
არასდროს დამღლის მე შენი ცქერა,
და ღამით სუნთქვა შენი, მე შემშლის!
როცა სიმორცხვით დახრი წამწამებს,
შეგეფაკლება ლოყები თხელი...
მე მეყვარები როგორც მე ვიცი!
ვერ დაგპირდები ბაღებს ედემის...
და რომ იცოდე, ამ ლექსში, მალვით,
მე სულ ახლახან... შენ.. გთხოვე... ხელი...