ჟინი მიჩნდება ხოლმე სუიციდის განცდა გამოვხატო კალმით, გონებაში გაელვებისთანავე გავაცოცხლო და სუნთქვის საშუალება მივცე.როდესაც ვგრძნობ,რომ სუნთქვის ბოლო წამებს ვითვლი ციფერბლატზე ,ყოველთვის იმედგაცრებული ვრჩები,რაღაც ხელს მიშლის,განა იმას ვამბობ,რომ ეს ცუდია ?! არა პირიქით ... უბრალოდ ჩემს განცდას,ტკივილს,მწუხარებას ჩემს ირგვლივ ბევრი იზიარებს და ვწუხვარ,რომ მათ ასეთ განსაცდელში ვაგდებ...დასანანია.
დიდიხანია ვუკვირდები და ეს განცდა ხშირი სტუმარია ჩემი სულის,ყოველთვის ეიფორიაში მაგდებს და აჟიოტაჟს იწვევს,მე კი სულის ცოტაოდენ დასამშვიდებლად ყოველთვის როიალის შავ-თეთრ კლავიშებს ვუხმობ,რათა მათმა ცივმა ხმაურმა  უფრო კარგად გადმოსცენ ჩემი ემოციები და განცდები...
მინდა... მინდა,.რომ მქონდეს საკრიტიკო მჭერმეტყველება "ტენის" და ადამინის სულის შეგნების უნარი "შექსპირისა" რათა უფრო მკაფიოდ და ნათლად გამოვხატო ცხოვრებისეული ტკივილი და სულის ემოციები.ყოველი დღე იწყება ერთფეროვნულად,ნელ-ნელა დავიწყებას მიეცემა ცისარტყელის ნათელი ფერებიც,კვდება ჩემი სულიც,მეფიტება ერთ დროს სრულიად ჯანსაღი სხეულიც,ამაზრზენია ყველაფერი ის რაც გაუფასურებული და სახეშეცვლილია...
მსურს,რომ გავქრე,მაგრამ არ გამომდის,უუფლებო და უძლური ვარ...მტკივა ყოველი ჩასუნთქვა , რადგან ჰაერიც მომწამლავი კვამლითაა გაჟღენთილი.
ვფიქრობ და ამ ფიქრშიც ვგრძნობ,რომ ვკვდები... ვკვდები ტყუილითა და უსამართლობით, საზოგადოების პირფერბით. ყოველდღიურად ვცდილობ აღვადგინო გაფერმკრთალებული კადრები,გავახალისო და სუნთქვის უნარი მივანიჭო მაგრამ ერთი ვარ და არაფერი გამომდის,არ შემწევს ძალა ბრძოლის ... უფალო დაგეღალე ... დაგეღალე ამდენი უშედეგო ბრძოლით.. არ მინდა წუთიერ გრძნობათა უმდაბლესი მხარეებით გატაცება ,არც ეპტიკური პესიმიზმი და დარდიმანდული თვითნებადობა... მე მხოლოდ ძველი საქართველოს დაბრუნება მინდა ,ერთ დროს რომ ბრწყინავდა თავისი სიდიადით და სიწმინდით, არ მინდა გაევროპელებული ქართველების ცქერა,მომბეზრდა სხვაზე შემყურე ქართველების ყურება, დღითიდღე უკან-უკან მივიწევთ ამას ვერც კი ვაჩნევთ ..დაგვაბრმავეს ..