სიყვარული ცოტა პრობლემური სიტყვაა,რომელიც გარკვეულ ჩარჩოებში გვსვამს,რეალურად კი ეს უფრო მეტია,ვიდრე ქალისა და მამაკაცის ურთიერთობა,ეს,ალბათ,გულისა და გონების მზადყოფნაა სიცოცხლის ბოლო ამოსუნთქვამდე.მცირე ჩარჩოებით გარემოცული,მინდა გავაფართოვო ისინი,შეიძლება ჩემი ეს მცდელობა პატიმრის მიერ საკნის კედლების შეთხელებას ჰგავს,მაგრამ მე მაინც ამას გავაკეთებ."ძნელია სხვისი ბედნიერებით დატკბე,როდესაც საკუთარი არ გაგაჩნია".პლაგიატი გავხდები,რათა უფრო ნათლად და გარკვევით გადმოგცეთ ჩემი აზრები,მაგრამ მთავარი ეგ როდია,მთავარი ბედნიერებაა,როდესაც გვეწვევა,არ დავკარგოთ,უნდა გვახსოვდეს,რომ თითებს შორის უფსკრულებია და მაშინ ჩავარდები,სწორედ მაშინ,როდესაც არ ელოდები,როგორც მოვიდა ისე გაიხურავს კარებს და წავა.თუმცა ამაზე ფიქრი მაშინაა რთული,როდესაც გრძნობ,რომ ვიღაცისთვის მთელ სამყაროს ნიშნავ,მაშინ უაზრობაა სიცოცხლის დასასრულზე ფიქრი,მაგრამ ჩემი სიტყვები უძლურია იმის გადმოსაცემად,რისი თქმაც მინდა,ამიტომ დანარჩენი დუმილით მიმითვალეთ...