აპოკალიფსი,სამწუხაროდ ჯერაც შორია,
როგორ გავუძლო სხივგამომშრალ,უცრემლო თვალებს?
მთელი სამყარო გახდა,ერთი ბუტაფორია,
ცაზე,ნაძვის ხის სათამაშოდ ჰკიდია მთვარე.
მე სუნთქვასავით შევეჩვიე: მზენაკლულ დღეებს,
ვერშემდგარ ღამეს,ვარსკვლავების ქაოტურობას,
უხალხო ქუჩას,ერთმანეთში ჩახლართულ ხეებს,
საკუთარ სახლშიც მერიდება უკვე სტუმრობა.
დილაა,გიჟი მოპოეტოს შესაფერისი-
ბუმბულგაჩრილი სომბრეროთი,ხელში სიგარით
მივყვები ქუჩას და ჩამოდგა ბოლო რეისი
მატარებელიც,თუ ავედი რას დაგიბარებთ?
მშვიდობით!(ეს ხომ ცინიზმია,როგორ დაგცინოთ?!)
ნახვამდის?(მე ხომ დაბრუნებას აღარ ვაპირებ?!)
იმდენს გაკოცებთ,რამდენჯერაც ზურგი მაქციეთ
და სამუდამოდ მოვცილდები ამ სანაპიროს...

აპოკალიფსი,იმედია ჯერაც შორია,
მე დავიბრუნებ მზედანთებულ,მხიარულ თვალებს,
ოღონდ სამყარო აღარ იყოს ბუტაფორია,
ცაზე,შავ ფონზე,ისევ მთვარედ ეკიდოს მთვარე!