ამ დილის სხივს (ტოტებზე), ჩიტის სტვენა შერთვია,
სიო არწევს ჩრდილებს და თვალ-ყურს წამში ატყვევებს.
ამქვეყნადაც არსებობს, ის, ვინც ერთადერთია:
ავდარის და დარისგან, რომ ქმნის ცად - ცისარტყელებს.

გალობს ჩიტი, ტოტიდან ხტება სხვა ტოტისაკენ,
სიო ფრთის ქვეშ უძვრება, ვით კრუხს მისი წიწილა.
ღმერთო, ჩემი სიზმრები გათენებას რისკავენ,
ცისარტყელის იმედად, თუკი ისევ იწვიმა.