შენ ჰაერი ხარ და მე ვარ წყალი.
ეს დაიწყო და ეს დასრულდა დიდი ხნის წინათ, როცა ჩემში გახსნილი ჟანგბადი იყავი.
გაგიშვი, რადგან მანძილი გჭირდებოდა სუნთქვისათვის.
მე კი, ჯანდაბას ჩემი თავი... ჩემი სტიქია მოითხოვდა და კვლავ მოითხოვს თვალებში ცქერას. ვერას გავაწყობ.
ახლა დავდივარ...  ხან წვიმა ვარ, ხან ნისლი და ხანაც ფანტელი...
დავხეტიალებ ჭალებსა და მუხნარებს შორის.
დავეძებ იმ ხეს , რომელიც შენ გიშვებს ჟანგბადად . როცა ვნახავ , მის ფესვებზე თავს ჩამოვიხრჩობ ...
რათა იცოცხლოს და სხვა სიყვარულმა  აღარ იგრძნოს უჰაერობა.