შენ იწყებოდი ჩემი გულიდან
და თვალებიდან ცრემლად მდიოდი,
იყავ სურვილი ათას სურვილთა
სააქაოდან საიქიომდი.
შენ იწყებოდი დასაბამიდან
ჩემი პირველი თავალის ახელით,
მზის ნათელიდან, სავსე მთვარიდან,
ყველა დღეს ერქვა შენი სახელი..
შენ იწყებოდი ძველი ოდიდან,
და თეთრი  ბუხრის საკვამურიდან,
მოგძახოდი და გხმობდი ოდითგან
მაინც წახვედი ჩემი გულიდან..
და ზედ თვალებზე შემომეყინე
იანვრის სუსხში ცრემლების ლოლოდ,
დამრჩა მირაჟი- ჩემი მეწყვილე
ათას სურვილთა თავი და ბოლო..
დამთავრდი..…სახეს ლეთას დავიბან,
ლურჯი იებით, თეთრი ბილილით,
რომ არ დავიწყო ხსოვნა თავიდან,
დავიწყებული გაკვეთილივით..
სინამდვილემდე ისე შორია,
ჩემს თავსაც ვერ ვგრძნობ ახლა სრულებით..
თურმე სიზმარში  მე  მიცხოვრია
და ცხადში როგორ  დაგემდურები..