ვიყავი ავად, ტკივილს მივყავდი
ქვეცნობიერის შრეებზე და მე
სიკვდილ-სიცოცხლეს ვყოფდი: ტიხარი, -
ღამე სხეულში მიყრიდა მკლავებს.

თითქოს გიხმობდი... სიკვდილის ლითონს
ვგრძნობდი სხეულში, როგორც სიბნელეს:
„შემოდი ღამევ, სარეცელს გითმობ,
ინებე წამი და გაიელვე.“  -

ფიქრით ვხვდებოდი, სადღაც ჩემს იქით:
უფრო ბნელს შორის და უფრო ნათელს...
ვჩნდებოდი სული - ტკივილის ტვიფრით,
დავთმე... მეგონა სიკვდილი მმართებს...

მიმძიმს ეს ფიქრი - ძმასავით ღვიძლი,
ჩემს სიცოცხლეს რომ ერგო ჩრდილად და
ცხადი სიზმარს გავს, ძილი კი ღვიძილს;
ნიადაგს - ზეცა, მთვარე - ჩირაღდანს...

ერთად კი სიზმარს, სულ ყველაფერთან...
ეცვა ანგელოზს ხალათი მედდის
(რატომღაც), შევრჩი ხელებში ექთანს:
ბედი არა მაქვს სიკვდილშიც, დედი...