აღარაფერს ამბობ, ვამბობ აღარაფერს
ცოტა გულნატკენი და თავს გავანებებ
შენი სილამაზის ამოუცნობ ნაკვთებს,
სანანებელ სიტყვებს, კითხვებს - სანანებელს:

არაერთხელ ნათქვამს, დასმულს არაერთხელ...
ვრჩები უპასუხოდ, მაგ სიჩუმის მოწმე,
იმედით რომ სხვა, შენ, იქნებ არ დაგემთხვეს,
მომწერ ხოლმე, თუმც, მე აღარასდროს მოგწერ.

დამანებე თავი! მე ხომ დაგანებე? -
ბედი აგარიდე, გულნატკენი გაგცდი.
ახლა სხვაში ვეძებ შენზე უცხო ნაკვთებს,
მკაცრი გამოხედვით - ეჭვიანი კაცი.