რატომ არ შეიძლება რომ ვიყოთ ერთად
დრომოჭმულ წესებს ცხოვრებისას ვიგდებ აბუჩად
არ მიღირს ცრემლად ერთი ქალის
ერთი არსების
მთლად პაპაჩემმა რაც იფიქრა, რაც დამიტოვა.
რისთვის იბრძოლა და ჭაღარამ მხრებზე დათოვა
არ მესმის თქვენი, რად მიწესებთ ვინ შევიყვარო
ამის დარღვევით საბოლოოდ გავიკიცხები,
მაგრამ გავბედავ საკუთარი შევქმნა სამყარო
არ ვითვალთმაქცებ საბოლოოდ იქ „მე“ ვიქნები
წაიღებს ქარი ყველა სიტყვას ყველა კაცისას.
დაგრჩება მხოლოდ ჩემი ლექსი ოდნავ ურითმო
ვიცი გაბედავ საბოლოოდ ჩემთვის გარისკვას
ჩვენ ზურგს შევაქცევთ
მთელს სამყაროს მთელს დედამიწას.
მოგიტან ფრთებად
შენს ოცნებებს დაგიყრი ფერხთით
რომ გამიფრინდე რომ წახვიდე სადმე უმიზნოდ
ოღონდ მოშორდი რეალობას მწარეს საზიზღარს
ჩვენს „ჩვენობას“ რომ „მე“ და „შენ“ ად  დაანაწევრებს
დღეიდან ვხურავ ყველა კარებს პატრიოტიზმის
„ეროვნლობის გაგების და მეობის“ გრძნობას
აქამდე ყანწში მამაპაპურ ღვინით რომ ვცლიდი
და ნეტარებით ვერ ვბედავდი ლოთობის თმობას

დღეიდან ვთვრები მხოლოდ შენი თვალების ფერით
მხოლოდ ხელებით მაგ თითების ნაზი შეხებით
გამოსროლილი უნაზესი ბაგიდან ბგერით
და შენი ტანით საოცრებით
თითქოს შედევრით
უხეშად ვივლი ქედმაღალი მხრებით გამართულ
მე ხომ გავბედე შეუძლებელს შევახე ხელი
მე შენს ბაგეზე სამუდამოდ დავისადგურე
მე შენში ვცხოვრობ და რა მინდა ამაზე მეტი

ვერ შევეგუე რომ სამყარო მიწესებს წესებს
უშენობაა განაჩენი, ღმერთთან მიჩივლეს
ერთად ვიქნებით
სიკვდილამდე და იმის მერე
ხოდა სამყარო შეეგუოს ჩვენს ახლა ჩვენს შვილებს