ფოსტის შტემპელი: ნიუპორტი, 3 ივლისი, 1819
შანკლინი, ვაითის კუნძული, ხუთშაბათი

ჩემო უძვირფასესო ქალბატონო - მოხარული ვარ  რომ არ მომეცა საშუალება გამომეგზავნა წერილი,  რომელიც სამშაბათს ღამეს დავწერე თქვენთვის, რადგან ის ძალიან ჰგავდა  რიზოუ ჰელუისას. დღეს დილას კი მეტად გონიერი ვარ. დილა ერთადერთი ზუსტი დროა ჩემთვის მივწერო ულამაზეს გოგონას, რომელიც ასე მიყვარს: რამეთუ ღამით, როდესაც ეული დღე სრულდება და სიმარტოვეში, სიჩუმეში ოთახი მიღებს ისე, თითქოს სამარე, მაშინ დამიჯერეთ, ჩემი გრძნობები სავსებით ირყევა. თქვენ ჯერ კიდევ ვერ ხედვათ იმ რაფსოდიებს, რომელსაც მე გზას ვუხსნი და რომელიც მეგონა ჩემთვის სრულიად შეუძლებელი. ის კი არა, ამის გამო სხვებს დავცინოდი. ამ შიშის გამო თქვენ (ვფიქრობ მე) ან უბედური ან ცოტათი გაგიჟებული უნდა იყოთ.
ახლა ერთ მთაგორიან სოფელში, ძალიან ლამაზი კოტეჯის ფანჯარასთან ვზივარ და ზღვას გავყურებ. უმშვენიერესი დილაა და არ ვიცი რამდენად სწრაფად შემეცვლებოდა სულიერი განწყობილება, რა სიამოვნებას მომანიჭებდა აქ ყოფნა, ცხოვრება, სუნთქვა, როგორც თავისუფალ და მოხეტიალე კაცს, თქვენი ხსოვნა რომ არ მიმძიმებდეს გულს. ვერასდროს რომ ვერ ავწონი ჩვენი ერთად ყოფნის დღეების ბედნიერებას. ვინმეს სიკვდილი ან ავადმყოფობა ყოველთვის მიკარგავს რამოდენიმე საათს – და ახლა, როცა ძლივს არც ერთი ასეთი უსიამოვნება არ მაწუხებს ძლიერ, უნდა გამოგიტყდეთ, სულ სხვა ტკივილმა დაიბუდა ჩემში.
ჰკითხეთ საკუთარ თავს, ჩემო სიყვარულო, საშინელი სისასტიკე ხომ არ იყო თქვენი მხრიდან ასეთი კაცისთვის თავისუფლების წართმევა და შებოჭვა. თუ წერილის გამოგზავნას ინებეთ, სჯობს ახლავე მომწეროთ და ყველაფერი გააკეთოთ იმისთვის რომ გამამხნევოთ. წერილი ყაყაჩოს სურნელით გაჟღინთეთ რომ გამაბრუოს. დამიწერეთ უნაზესი სიტყვები და დაკოცნეთ, რომ იმ ადგილს მაინც შევეხო ტუჩებით, რომელსაც თქვენი ბაგები ეკვროდა.
თავად მე არ ვიცი ჩემი განწყობა სათანადოდ როგორ გამოვხატო. ამისთვის წმინდაზე წმინდა, ნათელზე ნათელი სიტყვებია საჭირო. მე თითქმის უკვე ვოცნებობ – ნეტავ პეპლები ვიყოთ და სულ სამი ზაფხულის დღეს ვიცოცხლოთ, ვიცი, რომ მე და თქვენ მეტ ბედნიერებას ჩავტევდით ამ სამ დღეში, ვიდრე ადამიანის ჩვეულებრივ ცხოვრების 50 წელიწადი მოიცავს. მაგრამ რაც არ უნდა ეგოისტურად ვგრძნობდე თავს, დარწმუნებული ვარ, არასდროს მოვიქცევი ეგოისტურად. როგორც გითხარი წამოსვლამდე ერთი თუ ორი დღით ადრე, მე აღარასდროს დავბრუნდები ლონდონში. თუ ჩემი ბედისწერა მოულოდნელად არ შებრუნდება ჯვრის ვალეტისკენ ან მინიმუმ აგურის მეფისკენ მაინც.  მიუხედავად იმისა, რომ ჩემი ბედნიერება თქვენშია, მე არ ვიცი რამდენად ვიპყრობ თქვენი გულის ყურადღებას. მე რომ დავიჯერო, თქვენც იგივეს გრძნობთ, რასაც მე ამ წუთას, არ მგონია მომეხერხებინა თავის შეკავება - ხვალვე არ მეხილეთ და გულში ჩამეკარით.
მაგრამ არა – მე უნდა ვიცხოვრო იმედითა და შესაძლებლობებით. ყველაზე ცუდი, რაც შეიძლება მოხდეს, რომ კვლავ მიყვარდეთ, მაგრამ სხვა რა სიძულვილი შეიძლება მქონდეს.
რამდენიმე ხაზი წავიკითხე ამას წინათ და მას მერე განუწყვეტლივ, ზარების რეკვასავით ჩამესმის ყურში.
დავინახო ის თვალები, ჩემად  რომ მეგულება
ახლა სხვისკენ იხრება.
და ის შენი ტკბილი ტუჩი (დამყოლი, უკვდავი სურნელებით)
სულ სხვას  ნელა ეკრობა, მაგრამ მხოლოდ თვითონ
ვფიქრობ, ვფიქრობ ასე ფრანჩესკა. რა ცბიერი რამ ყოფილა ამის მიღმა გაგება.

აქ ფოსტა არ არის, მომწერე საფოსტო ოფისის მისამართზე, ნიუპორტი, ვაითის კუნძული. ვიცი, დაღამებისას დავწყევლი ჩემს თავს, ასეთი ცივი წერილის გამოგზავნისთვის. მაგრამ უმჯობესია ეს ახლა გავაკეთო, რადგან ჩემი გრძნობები მაძლევს ამის შესაძლებლობას. იყავი სათნო, რამდენადაც ამის საშუალებას მოგცემს სიშორე.
ჩემი სალამი დედათქვენს, მომიკითხეთ სიყვარულით მარგარიტა და საუკეთესო სურვილებით თქვენი ძმა. თუ გესიამოვნებათ.

ჯონ კიტსი.


Postmark: Newport, July 3, 1819

Shanklin, Isle of Wight, Thursday

My dearest Lady — I am glad I had not an opportunity of sending off a Letter which I wrote for you on Tuesday night—'twas too much like one out of Rousseau's Heloise. I am more reasonable this morning. The morning is the only proper time for me to write to a beautiful Girl whom I love so much: for at night, when the lonely day has closed, and the lonely, silent, unmusical Chamber is waiting to receive me as into a Sepulchre, then believe me my passion gets entirely the sway, then I would not have you see those Rhapsodies which I once thought it impossible I should ever give way to, and which I have often laughed at in another, for fear you should [think me] either too unhappy or perhaps a little mad.


I am now at a very pleasant Cottage window, looking onto a beautiful hilly country, with a glimpse of the sea; the morning is very fine. I do not know how elastic my spirit might be, what pleasure I might have in living here and breathing and wandering as free as a stag about this beautiful Coast if the remembrance of you did not weigh so upon me I have never known any unalloy'd Happiness for many days together: the death or sickness of some one has always spoilt my hours—and now when none such troubles oppress me, it is you must confess very hard that another sort of pain should haunt me.

Ask yourself my love whether you are not very cruel to have so entrammelled me, so destroyed my freedom. Will you confess this in the Letter you must write immediately, and do all you can to console me in it—make it rich as a draught of poppies to intoxicate me—write the softest words and kiss them that I may at least touch my lips where yours have been. For myself I know not how to express my devotion to so fair a form: I want a brighter word than bright, a fairer word than fair. I almost wish we were butterflies and liv'd but three summer days—three such days with you I could fill with more delight than fifty common years could ever contain. But however selfish I may feel, I am sure I could never act selfishly: as I told you a day or two before I left Hampstead, I will never return to London if my Fate does not turn up Pam or at least a Court-card. Though I could centre my Happiness in you, I cannot expect to engross your heart so entirely—indeed if I thought you felt as much for me as I do for you at this moment I do not think I could restrain myself from seeing you again tomorrow for the delight of one embrace.

But no—I must live upon hope and Chance. In case of the worst that can happen, I shall still love you—but what hatred shall I have for another!

Some lines I read the other day are continually ringing a peal in my ears:

To see those eyes I prize above mine own
Dart favors on another—
And those sweet lips (yielding immortal nectar)
Be gently press'd by any but myself—
Think, think Francesca, what a cursed thing
It were beyond expression!

J.
Do write immediately. There is no Post from this Place, so you must address Post Office, Newport, Isle of Wight. I know before night I shall curse myself for having sent you so cold a Letter; yet it is better to do it as much in my senses as possible. Be as kind as the distance will permit to your



Present my Compliments to your mother, my love to Margaret and best remembrances to your Brother—if you please so.