ყოფნის შიშია რანიც არიან:
მკვდარნი.

ყოველშემთხვევაში, ისინი ქუჩებში არ არიან გამოსულები,
მეტად ფრთხილობენ და რჩებიან შინ, - ეს
ხორცის ღვეზელები, შეშლილნი რომ სხედან სიმარტოვეში თავიანთ ტელევიზორებთან, ვიდრე ცისფერი ნათება არ გაუხუნდებათ;
მათი სიცოცხლე სავსეა დაკონსერვებული და დასახიჩრებული სიცილით.

მათ აქვთ იდეალური სამეზობლო,
პარკირებული მანქანები,
პატარა, მწვანე გაზონები
პატარა სახლების წინ,
პატარა კარებები, რომლებიც იღებიან და იკეტებიან
როცა ნათესავები ეწვევიან ხოლმე
დღესასწაულებზე
და კარებს უხურავენ
მომაკვდავებს, რომლებიც კვდებიან ძალიან ნელა
და ტოვებენ მკვდარს, რომელიც ჯერ კიდევ ცოცხალია,
შენს, წყნარ და ჩვეულებრივ სამეზობლოში,
რომელიც აჩონჩხილია
ქარიანი ქუჩებით,
აგონიით,
დაბნეულობით,
საშინელებებით,
შიშით
და უგუნურებით.

ღობის იქით ძაღლი დგას.

ფანჯრის იქით კი, მდუმარე კაცი.




hello, how are you?

this fear of being what they are:
dead.

at least they are not out on the street, they
are careful to stay indoors, those
pasty mad who sit alone before their tv sets,
their lives full of canned, mutilated laughter.

their ideal neighborhood
of parked cars
of little green lawns
of little homes
the little doors that open and close
as their relatives visit
throughout the holidays
the doors closing
behind the dying who die so slowly
behind the dead who are still alive
in your quiet average neighborhood
of winding streets
of agony
of confusion
of horror
of fear
of ignorance.

a dog standing behind a fence.

a man silent at the window.