ოი, გაზაფხულდა როგორ,
სახნავ–სათესია ბევრი,
ჰოდა გავიტანე თოხი
და ზედ მივაყოლე კევრი

ჩემო ერთადერთო მიწავ,
ჩემო ერთადერთო ყანავ,
შენ არ გიღალატებ ვფიცავ
ოი, გამეყაროს დანა,

ჩემო ერთადერთო მიწავ
მე შენ მიგატოვებ განა?
მინდვრის ნამით გუთანს მიწვავ
შენ, ვინც ზეცად ამიყვანა,

ახლა გაზაფხულდა მხოლოდ
და აღარ ჩერდება თოხი,
ჰოდა სამუშოს ბოლოს
ცაში იქნება ამბოხი

ოი, მხვნელ–მთესველის მადლის
ოი შემნახველო ცაო,
ისე იწვიმებდე, სათლი
თითქოს დაგღვროდეს ზედ დაო

ოი, ვინც არის ინანა
შენი გუთნისდედის მტერმა,
ის შენ მოაცილე ყანას
და მერე დაფარა მტვერმა

როგორ ყამირია მიწა,
ეს სიხარული გუთანის
დედავ ჩემო, დაო, ძიძავ,
უხვო მოსავალო ყანის

ახლა რომ ამოვა ჩვილი,
უხვი ჯეჯილი და წვრილი,
ხნული ისეა გაჭრილი,
სავსე, ფართოდ გადაშლილი

მსურს დავეწაფო შენს ხნულებს,
შევეხო წმინდად, ტუჩებით
მე შენს თავს რა შემაძულებს
არ განაცვალო ქუჩები.