წუხელ, ფანჯრები ღია დავტოვე ჩემს უზომოდ მცირე ოთახში,
რომ უკეთ მეგრძნო თოვლის სითბო და დამენახა მაშინდელი შენი თვალები.

გახსოვს, სახლიდან მამის თოფით გავიპარეთ და
ჩვენი გვეგონა, იმ დღეს, ძმაო, მთელი სამყარო,
მაშინ, გვეგონა მთელს ტყეს მთვარე გაგვინათებდა,
ეცინებოდა, ალბათ, ჩვენზე ზეცის ფარაონს.

რა დამავიწყებს ძველ კოცონსაც ღელის ნაპირთან,
ციცქნა თითებით რომ ცდილობდი თევზის დაჭერას
შენს ბავშურ მზერას, ახლაც, ვუცქერ შორი ღამიდან,
ხოლო სიშორემ რაც ვერ შეძლო, შეძლეს წამებმა.

და გეფიცები, ახლაც, მიკვირს ჩემი სურვილი,
ხუთი წლის ბიჭს რომ აგიყვანდი შიშველ ქარაფზე,
შენ საათობით იდექი და არ კითხულობდი,
მეც სივრცეს ვგრძნობდი, არ ვამბობდი არც მე არაფერს.

წუხელ ბარდნიდა ჩემს ოთახში და გამაღვიძა შენმა მზერამ
შავ-თეთრ ფოტოზე დაფენილი, მშვიდი თოვლიდან.