მზე დამიღამდა... 
და ალბათ მალე, სული სევდისფრად შემეღებება,
ოთახში დავრჩი ჩემს ჩრდილთნ მარტო,
სადღაც ხელები გეთამაშება...
რომ ახლა ჩუმად ჩავიცმევ სეტყვას
და სიყვარული შემომადნება...
არ მიყვარს როცა დედისფერ თალებს
აგვიანდებათ შემოღამება.
ბავშვის ოცნებას მიგავს სურვილი
და თოვლის პაპას წერილში ვუწერ,
ვერა ვერ მოვრჩი ეს სიყვარული
შვილივით გრძნობებს კვლავ აკვანს ვურწევ...