ღამე ჩამოდგა ისეთი,
თითქოს
ღმერთს დაეხუჭა თვალები,
ჩვენ მთვარის შუქზე ვისხედით,
ზღვა, მე და ერკემალები
დრო გალღვა, როგორც კარაქი,
მიწამ დაისხა ძვალები,
ტბის იისფერი ვარაყით
ბრუნავდნენ ოქროს ნალები,
გმირ მზეს ეჭირა დარაკი,
და ხმალი შეუბრალები,
იქ წვიმდა საქმე ლარაქის
აქ გავახილე თვალები