სხვიტორის წისქვილი

სხვიტორის წისქვილს
ყრმა აკაკის მუზები ახსოვს
და მოგონებას სევდიანი ტკივილი
ათოვს.
ბარდნის და ბარდნის უსაშველოდ
ჰყინავს და სცივა,
ნუთუ გაზრდილი ცოდვის გამო
გამზრდელთან მივა?
ასე ყოფილა წინაპართა ადათი
ოდით,
მოძღვრის წინაშე
მუხლმოყრილი წარდგომა ცოდვით.
ფიქრი ფიქრს მისდევს,
,,ლურჯას” თქარუნს აყოლებს რიტმებს
და მეწისქვილე დინჯად ჰყვება
წუხანდელ სიზმრებს,
არაყს დაისხამს გადახუხავს,
მიაწვდის სტუმარს,
მიჩხრიკ-მოჩხრიკავს იფნის ჯოხით
გამომქრალ ბუხარს,
ცეცხლთან მიმჯდარი
მხიარულად ჩამოჰკრავს
ჩანგურს,
პურსაც გატეხავს
ღადარაში გამომცხვარ ,,ზანდურს.”
- ეჰ! იტყვის სევდით,
მიგანიშნებს თითით ჯორკოზე,
აკაკის ყრმობის დროინდელზე,
მოჭრილს ,,კორტოხზე,”
აქ, კალმით ხელში,
ბუხრის პირას იჯდაო იგი,
სიმინდით სავსე ,,ტომრიანთა”
იდგაო რიგი,
ბავშვის თვალები უზერდაო
ციმციმა სანთელს,
გაფერმკრთალებულ ფურცლებზედა
სწერდაო ,,გამზრდელს”....
სხვიტორის წისქვილს,
ყრმა აკაკის მუზები ახსოვს,
ჩემს მოგონებას, სევდიანი ტკივილი
ათოვს.