ეწვალება მუშა კურტანს,
გზა მომეო - გაიძახის,
სოფლად, ჟანგი უჭამს გუთანს,
ახი არის მასზე, ახი!..

ასფალტს აწვიმს სიმწრის ოფლი,
სად უღამ - იქ უთენდება,
როცა ბაღში - მისი სოფლის,
ნუშს კვირტები უფეთქდება...

ორი გროშის საფასურად
დადის ილაჯ გაწყვეტილი,
სისხლში არაყი ყავს მდგმურად,
თვალზე წირპლი, თავში ტილი.

ხო, ახია შენზე, ახი!
რად მიყურებ სახით - უნდილ?
გზა მომეო, ხომ იძახი?!
- აჰა გზა და შინ დაბრუნდი!..