საწყენი არაფერია, ყველა თავისი შესაძლებლობებიდან გამომდინარე წერს ლექსსაც და კომენტარსაც.
უბრალოდ ამჯერად შენს შენიშვნებს არ ვეთანხმები, სხვა დროს ვნახოთ...

"არადა დიდი ვარ უკვე და" >>>  აქ "და" ნამდვილად აღარ მოუხდა, მიზეზი წინა "არადა" გახლავთ..

სულ ყველაფრისათვის, მე,დედა –
შენ უღრმეს მადლობას გიხდი! >>>> მე დედა, შენ მადლობას, აქ მე  და შენ უკვე ზედმეტია და არც ეს უხდება ლექსს, ხელოვნურობის შეგრძნება დატოვა. ვიცი, რომ არის ქართულ პოეზიაში მსგავსი მაგალითები, მაგრამ მაინც არ უხდება ლექსს.

ჩემი აზრით ლექსი რითმას და მარცვლების რაოდეობას შეეწირა..

თან თემაც გაცვეთილია და არანაირი სიახლე შენთან არ შეინიშნება...

აქაც დადებითი კომენტარები რომ არ მენახა ალბათ ამდენს არ დავწერდი და უხმოდ ჩავივლიდი, მაგრამ მოდით პოეზიაზე ვილაპარაკოთ და არა იმაზე თუ როგორ უნდა გვიყვარდეს დედა და საერთოდ რამდენად ძვირფასია, ეს ხომ ისედაც არაა საკამათო თემა...

იმედია ავტორი არ მიწყენს ზოგადი შენიშვნებიც რომ დავურთე...

წარმატებები...

კარგია...

დედა სიცოცხლის ელექსირია!

მომეწონა. ++

კარგია!

რა ლამაზი ლექსია...დამსახურებული +2 ჩემგან !

დე, შენი თვალების სარკეში
პატარა მოვჩანვარ ისევ+
წარმატებები...

++

ავტორი: ირაკლი ასლანიკაშვილი
ჟანრი: პოეზია
ჩემი შეფასება: 5