ვერაუხსნელი სიმშვიდე გდევდა
შუქი - უდაფო და უნაღარო,
შენში სახლობდა ლამაზი სევდა
და თვალებიდან ჩანდა სამყარო...
ამაოებას-დრო-ჟამთა ამქარს
ხატავდა ფუნჯი, ფერებკაზმული
შენ წახვედი და  სამყაროც გაქრა
როგორც კომეტა, მზისგან გასული..…
ახლა არ ვიცი, ვინ ვარ და სად ვარ,
ლექსმა როგორღაც მომძებნა, ბედად...
მდევს პროცესია ჩუმი და სადა
და დახუჭული თვალებით გხედავ...