ძველ წიგნებივით
მწყობრში ვაწყობთ მარტივ იმედებს.
ნამდვილ გაზაფხულს
სველ მიწაზე ცა ვერ იმეტებს.

დროა სიბნელის, გვწყურია ისე...
მხოლოდ უსაზღვრო სივრცე ვერ გვიტევს.
ფიქრს, ისევ ისე
ვისევთ და ვისევთ.
"ეს მღერის სოლოს, ის უსმენ "ბითლზებს"".

სამართალი წვიმს,
ვერ ასველებს ადამიანებს..
(თავად ამინდიც თავის წესს და ადათს მიაგნებს.)
დროც აგვიანებს
ხანდახან
და იხსნან ქარებმა?
თუკი ობობა თავისივე ქსელში გაება...

წყურვილი ხდება ოცნების კიდედ.
ჩვენ გალაქტიკის სივრცეც ვერ გვიტევს.
უბრალოდ დავალთ და ფიქრებს ვისევთ,
ისევ და ისევ.

ავკინძავთ მითებს და ვატარებთ გულთან იმედებს.
ნამდვილ გაზაფხულს ცა ერთხელაც გამოიმეტებს.