ოთახში მარტო ვარ "ცამეტი" რიცხვივით,
ფანჯრიდან ზეცას კი ვატყობ, რომ მარტია,
თავდებში მიდგება ოცბება სირცხვილით
ამინდთან, ატყუებს ნამდვილად, ფაქტია.
ვპასუხობ გაზაფხულს, მისკენ რომ მიმიწვევს,
"შევთანხმდეთ - დღეიდან ერთმანეთს ვეშვებით!"
რად გინდა?! იმ წამსვე ჩემს ნათქვამს ივიწყებს,
მიგზავნის მეწამულ ვარდს გველის ეშვებით.
მბრძანებლობს : " ქალბატონს მიართვი ისე, რომ
ეკლებზე შხამია ის შენთან დატოვე!"
თავხედი! პასუხად მინდა რომ მივწერო
წერლი სახელით - "მკვლელი სიმარტოვე".
მანამ კი ფეხებქვეშ გავთელე ის ვარდი,
"შეხედე, მეორედ რომ აღარ გაბედო!"
გულიდან უსიტყვოდ გაისმის : " მიყვარდი...
ვაჰ, დღენო წარსულნო, ვაჰ აწმყოვ, ვაჰ ბედო!"
მპასუხობს: "შევთანხმდით, ერმანეთს ვეშვებით!"
ოცნება კი მარტთან იწვება სირცხვილით,
ვბრუნდები და ისევ ფიქრებში ვეშვები,
მარტო ვარ ოთახში "ცამეტი" რიცხვივით...