ლურჯ ზღვაში ჩავიძირები,
თუ არ მყავს შემაკავები.
მე შორიდანვე მიპყრობენ
ზურმუხტისფერი თვალები.
  ზოგჯერ მოწყენით შეგვყურებს,
  მწარ-ტკბილად ჩაფიქრებული.
  ან სევდიანად გვიღიმის,
  ან ფიქრობს გაკვირვებული.
ხანაც ბავშვური სიცელქით,
ველურ იერით შეგვხედავს.
ხან თვალებს მალავს წარბებქვეშ,
თითქოს ბრმაა და ვერ გვხედავს.
  მაგრამ როდესაც უეცრად
  მის თვალებს გადავაწყდები.
  ვერ ასწრებს უცებ მოხუჭვას,
  ზურმუხტის თვალებს ვაწყდები.
იგი ისეთი სუფთაა,
როგორც მთის ნაზი ჰაერი.
ისე წკრიალა, როგორც ზღვა,
ციმციმა ვით ვარსკვლავები.
  და ამ ქმნილების შემხედავს,
  გული სინაზით მევსება.
  ვხედავ და მსურს სულ ვუმზირო,
  მის ცქერით თვალი ვერ ძღება.